شش سال بعد از شبی که تنها دو امتیاز با قهرمانی در آزاد آمریکا فاصله داشت، زورف این بار از ورزشگاه آرتور اش بعنوان قهرمان بیرون آمد.
تنیسفا – الکساندر زورف مرد دوم تنیس جهان با پیروزی ۳-۱ مقابل بن شلتون در فینال گرند اسلم آزاد آمریکا ۲۰۲۶، دومین قهرمانی گرند اسلم دوران حرفهای خود را به دست آورد و فصل درخشانش را با فتح دومین جام بزرگ سال کامل کرد؛ فصلی که چند ماه قبل در رولان گاروس، نخستین قهرمانی گرند اسلم او را به همراه داشت.
ستاره ۲۹ ساله آلمانی فینال را با برتری ۶-۳ در ست نخست آغاز کرد و در ست دوم نیز پس از مقاومت شلتون، تایبریک را ۷-۲ به سود خود پایان داد. نماینده ۲۳ ساله میزبان در ست سوم با نتیجه ۷-۵ پیروز شد تا امیدش را زنده نگه دارد، اما زورف در ست چهارم با برتری ۶-۲ کار را تمام کرد تا برای نخستین بار بر جام چهارمین گرند اسلم فصل بوسه بزند.

این قهرمانی برای زورف فراتر از یک جام بود. او در فینال یو اس اوپن ۲۰۲۰ در اوج محدودیتهای کرونا و مقابل سکوهای خالی برابر دومینیک تیم دو ست نخست را برد و حتی تا دو امتیازی قهرمانی پیش رفت، اما نهایتاً مسابقه را در پنج ست واگذار کرد. بازگشت به همان صحنه و این بار رسیدن به جام در حضور حدود ۲۴ هزار تماشاگر، یکی از مهمترین حلقههای ناتمام دوران حرفهای او را بست.

زورف در مراسم اهدای جام گفت: «میخواهم از اعضای تیم خود تشکر کنم. ۳۰ سال بدون قهرمانی در گرند اسلم سپری کردیم و حالا ظرف سه ماه، دو عنوان به دست آوردهایم. فکر میکنم خدا دیده که چقدر سخت کار کردیم، چقدر رنج کشیدیم و چه دردهایی را پشت سر گذاشتیم. به نظرم سال ۲۰۲۶ حاصل تمام سالهایی است که پیش از آن گذشت.»
او در ادامه با تمجید از حریف جوانش افزود: «بن، تو بازیکن و انسان فوقالعادهای هستی. این اولین فینال گرند اسلمت بود، اما همانطور که قبلاً هم به تو گفتم، مطمئنم بارها و بارها به اینجا برمیگردی.»
بخش احساسی صحبتهای او به خانوادهاش، بهویژه مادرش ایرینا، اختصاص داشت. زورف یادآوری کرد که وقتی در چهار سالگی دیابت نوع یک در او تشخیص داده شد، پزشکان گفته بودند زندگی و ورزش حرفهایاش احتمالاً محدود خواهد شد؛ اما مادرش نپذیرفت که بیماری آینده پسرش را تعیین کند. او مادرش را «مهمترین و قویترین فردی که میشناسد» توصیف کرد و گفت حمایت خانواده و تیمش نقش بزرگی در رسیدن از سالها ناکامی به دو قهرمانی گرند اسلم در فاصله سه ماه داشته است.


زورف همچنین بعد از بوریس بکر در سال ۱۹۸۹، دومین مرد آلمانی شد که عنوان قهرمانی آزاد آمریکا را کسب میکند. او در همین فصل با قهرمانی رولان گاروس به نخستین مرد آلمانی قهرمان آن مسابقات در دوران مدرن تنیس تبدیل شده بود و حالا دو گرند اسلم متفاوت را در یک سال به مجموعه افتخاراتش اضافه کرده است.
قهرمانی نیویورک، جایگاه زورف را در میان تنیسبازان فعال نیز تغییر میدهد. او پس از نواک جوکوویچ، کارلوس آلکاراس، یانیک سینر و استن واورینکا، پنجمین تنیسباز فعال مرد با بیش از یک قهرمانی گرند اسلم است. نکته تاریخی دیگر اینکه زورف به نخستین مرد متولد دهه ۱۹۹۰ با بیش از یک عنوان گرند اسلم تبدیل شد؛ دومینیک تیم و دنیل مدودف، دیگر قهرمانان گرند اسلم متولد این دهه، هر کدام یک جام دارند.

برای آمریکاییها اما این فینال یک حسرت دیگر به فهرست طولانی انتظارها اضافه کرد. بن شلتون فرصت داشت به قحطی جام تنیس مردان آمریکا در گرند اسلمها پایان دهد؛ انتظاری که از قهرمانی اندی رادیک در اوپن آمریکا آغاز شده و تا روز فینال به ۸۴۰۷ روز رسیده بود. در این فاصله، رادیک چند بار دیگر تا فینال گرند اسلم پیش رفت، آندره آغاسی در سال ۲۰۰۵ در نیویورک نایبقهرمان شد و تیلور فریتس نیز در ۲۰۲۴ تا یک قدمی جام رسید، اما هیچکدام نتوانستند جانشین رادیک شوند.



























درود
بازي خيلي جذابي نشد، فقط اينكه بقول خود Zverev، داره نتيجه سال رنج و زحمتش را مي گيره.
در طول بازي بخصوص دو ست اولين زورف خيلي حساب شده بازي كرد، تجربش چربيد، طوريكه حتي يك برك پوينت هم به Shelton نداد، قدرت توپ هاشو كنترل شده پايين آورده بود تا توپ را در رالي ها در زمين نگه داره، در نهايت به شلتون كه خوب يه جورايي پرانرژي تر و احساسي تر بود، اجازه بده اشتباه بكنه. شلتون يه جاهايي از بازي هاش وارد فضاي نمايشي و شو مي شه، احساسي مي شه و سعي مي كنه تماشاگرها را هم با احساساتش همراه كنه، شايد اين موضوع برخلاف تصورش بهش كمكي نكنه، به نظر تمركزش را به هم مي زنه، طوريكه بلافاصله بعد از كسب چند امتياز شروع مي كنه به پوينت دادن و از روند خارج شدن. حالا حالاها بايد تجربه جمع كنه، منتهي اميدواريم كه وارد باند دو نفره Alcaraz و Sinner بشه، روند خوب فصل جاريش ادامه دار باشه، استعداد و توانش براي اين كار، كامله.
فصل رويايي شد براي زورف بعد از چندين باخت در نيمه نهايي ها و فينال هاي مسترز اوايل فصل به سينر، در نهايت تداوم و تلاشش به سه فينال گرند اسلم رسيد كه دو تاش را مال خودش كرد. بازيكني كه اگر به اوج big3 نمي خورد شايد بيشتر از اين ها افتخار داشت.
اما همين مسابقه در فينال يك گرند اسلم مجدد ثابت كرد كه تنيس اين روزها بدون آلكاراز و سينر يه چيزهايي كم داره، طراوت آلكاراز و تمركز سينر، خيلي كم در ديگران ديده مي شود.
روز و روزگار خوش
خب زورف خیلی راحت قهرمان شد..
اونم توی اون جو وحشتناک یکطرفه به نفع شلتون!
همون طور که دوستمون هم به احساسی بودن شلتون اشاره کردن، واقعا شلتون ازین نسل جدیدای جو گیره، ست سوم رو که برد طوری با تماشاگرا شادی میکرد و ژست میگرفت انگار پنجمین گرند اسلمش رو گرفته،
از اول کریرش هم همینطوری بود، با اون جریان گوشی تلفن گرفتنش و پاسخ جوکو و…
تو نسل جدید فقط سینر هست که تو طول بازی متین و با شخصیت برخورد میکنه همیشه.
بگذریم.
بسیار برای زورف خوشحال شدم چون یجورایی نماینده یک نسل محبوب و قویه که الان افت کردن و کلا هرچقدر از نسل اینها، ینی مدودف ، زورف، سیتسی، روبلف، رود و رون و دمینور و…
که تقریبا بجز زورف دیگه امید چندانی نمیشه به گرنداسلم بقیشون داشت، قهرمانی کسب کنن ، خیلی خوشحال میشم.
چون اینها بازیکنای سخت کوشی بودن که اگه به دوران اوج بیگ ۳ و الانم بیگ ۲ نمیخوردن، شاید اتفاقات بهتری براشون میفتاد.
خداروشکر اخیرا یکم از دوقطبی درومده تنیس.
قبلا تا قبل از فینال مشخص بود که سینر و الکاراز همه رو میبرن ولی الان بازیکنای فینال از قبل قابل پیشبینی نیستن.
هرچند که با بازگشت بیگ ۲، دوباره همون احتمالا همون آش و همون کاسه خواهد شد.
شاد و سلامت باشید 🙏🏻
درود بر تنیس دوستان🌷
الکساندر ساشا زورف دوست داشتنی فوق ستاره ای که با ۱۹۷ سانت قد و ۲۹ سال سن و شخصیتی کاریزماتیک فقدان گرند اسلم در کارنامه کاریش به شدت منو که عاشق هستم متاثر میکرد اما پس از فتح رولند گاروس برق قهرمانی این مرد در یو اس اوپن چشمانمو گرفته بود چون از عدم حضور یانیک سینر، کارلوس الکاراز تازه از مصدومیت برگشته و نواکی که اقرار کرده برای فتح گرند اسلم ها با وجود سینر و اکاراز توانایی لازم رو نداره آگاه بودم.
ساشا به شدت منطقی بازی کرد،قطعا تیمش، آنالیز روانی حریفش رو راجع به خصیصه احساسی بودن (من میگم بچگی) اشاره موکد کرده بودن لذا رالی ها را کنترل میکرد تا حریف جوونش به اشتباه بیفته و قاطعانه ست های اول و دوم رو به پایان رساند و در ست سوم در گیم های پایانی که به گیم برک مشهور هستن( احتمال برک در این گیم ها طبق آمار ۵۰،۵۰ است) به بن اجازه داد اونو گوشه رینگ گیر بندازه وست از دست رفت؛
ولی من آب تو دلم تکون نخورد و همونطور که فکر میکردم ساشا با دوبرک, ست چهارم رو به پایان رسوند.
چون دوستان به نکات زیادی اشاره کردن من تکرار مکررات نمیکنم و زیباترین اتفاق بازی رو با کلماتی که قاصر هستن به تصویر میکشم:
ساشا زمانی که در گیم اخربازی مچ رو با سرویس اولش به پایان رسوند توپ دوم رو سمت توپ جمع کنا انداخت و در تصور اینکه بازی ادامه داره آماده ادامه بازی شد و بعد از چند ثانیه مکث و حرکت شلتون ب سمت تور و تشویق تماشاگران متوجه شد قهرمان شده به نظرم غرق اون لحظه بود و این لحظه ی زیبا اعماق وجود منو به وجد آورد.
دوستت دارم ساشای بزرگ…
ایام به کام🙏
ظاهرا روند بازی انقدر مشخص و معلوم بوده که همه دوستان درمورد شرایط اون هم نظر بودیم.
دقیقا این بازی، بازی منطق در مقابل احساس بود.
زورو بشدت حساب شده و منطقی بازی میکرد. نقاط فرود توپ هاشو طوری انتخاب میکرد که ریتم حرکات شلتون رو بهم میریخت. در نتیجه اشتباهات شلتون هم بیشتر و بیشتر میشد.
زورو امسال دوتا نکته مثبت مهمی داشته که توی این موفقیتاش تاثیر زیادی داشتن.
یکیش پختگی روانی بود که باعث میشد تو جریان بازی خیلی منطقی کار کنه و همچنین آرامش و تمرکز خودشو حفظ کنه. مثلا تو امتیاز پایانی نشون داد انقدر روی بازی تمرکز داشته که حتی نمیدونست بازی رو برده، فکر میکرد هنوز شلتون باید سرویس بزنه که تیمش بهش گفتن بازی تموم شده . نکته دوم هم سرویس های دقیق و حساب شده بود. زورو امسال انقدر توی سرویس دقیق و با فکر عمل کرده که آدم رو یاد جوکوویچ میندازه. خیلی با هوش عمل میکنه و جایی رو برای فرود سرویسش انتخاب میکنه که ریترنش خیلی سخت بشه. لزوما قدرتمند ترین سرویس ها رو نمیزنه ولی فوق العاده حساب شده و فکر شده سرویس میزنه.
یک بحث دیگه ای هم که باعث میشه زورو شبیه جووکویچ بنظر برسه بحث مهندسی بازی هستش. امسال و حداقل توی گرنداسلم ها زورو روند بازی هاشو خیلی خوب اداره میکرد. رقیبش رو در زمان درست و مناسب به چپ و راست زمین میفرستاد که باعث میشد رقیبش اشتباه کنه. و این به همون پختگی روانی برمیگرده.
به هر حال زورو به قول دوستمون تنها کسی بود که از هم نسلی هاش تونست لول خوبشو تا حد زیادی حفظ کنه و به اونها یاد داد که اگر حتی تو شرایط سخت به بازی خوب ادامه بدن بالاخره فرصتی پیش خواهد اومد که تو بتونی به خواستت برسی.
شاید اگه سیتسیپاس لول خوبشو حفظ کرده بود امسال در نبود سینر و آلکاراز رولندگاروس رو میگرفت. یا خود کسپر رود که خاک بازه. اگر مدودو لول خوبشو میاورد شاید تو آمریکا قهرمان میشد. این ها فرصت های بزرگی بودن که این تنیسورا از دست دادن.
اما درمورد شلتون.
شلتون همونطور که دوستان گفتن هنوز خیلی جوون و ناپخته هستش، زیادی هیجانیه و دنبال لحظات رویایی میگرده. اما نقطه ضعف اصلیش به سبک بازیش برمیگرده. در کل تنیسورهای بیگ سرو روند بازی شون به کیفیت سرویس زدنشون بستگی داره. سعی میکنن با یه سرویس قدرتی ریتم حرفشون رو بهم بزنن و توی چند تا رفت و برگشت محدود امتیاز رو بگیرن. دوست ندارن بازی به رالی های طولانی بکشه و اصلا تو این زمینه خوب عمل نمیکنن. توی ریترن ها خوب عمل نمیکنند و با یخورده فشار حریف اشتباه میکنن. شلتون هم توی این بازی خیلی عجولانه رفتار میکرد. بیش از اندازه هجومی بود و فقط دنبال یه فرصت برای یه فورهند سنگین بود تا سریع امتیاز رو بگیره.
دقیقا تفاوت زورو و شلتون تو این بازی در این بود که زورو توپ رو با فکر و نقشه به سمت شلتون میفرستاد تا ریتم شو بهم بزنه و اشتباه کنه. ولی شلتون بدون هدف فقط توپ ها رو به سمت زمین زورو میفرستاد تا یه جایی زورو فرصت یه فورهند سنگین بهش بده و اون از این فورهند امتیاز بگیره. که خب با تسلط و پختگی زورو این نقشه نتیجه نمیداد.
شلتون بیش از اندازه به سرویساش متکی شده، سرعت و شادابی خوبی هم داره و توی رالی ها کم نمیاره. ولی چون بی فکر و نقشه بازی میکنه تو بازی های بزرگ به دردسر میفته. در کل هوش بالایی نشون نمیده از خودش و باید روی این زمینه کار کنه. بنظرم فعلا جوونه و جاش هست که با یه تغییر مربی یسری تغییرات توی بازیش ایجاد کنه.
البته نباید فراموش کرد که شلتون تو اولین فینال گرنداسلمش بازی میکرد. اونم مقابل هم وطن هاش که ازش انتظارات زیادی داشتن. در نتیجه بار روانی زیادی رو دوشش بود.
معذرت بحث طولانی شد. میخواستم درمورد نتایج زورو تو امسال و مقایسه اون با بحث هایی که درمورد بزرگترین تنیسور تاریخ میشه صحبت کنم. چون شرایط الان زورو مثال عینی و مناسبیه برای این بحث ها. ولی فعلا بزاریم برای بعد.
تو پست بعدی صحبت میکنیم.
تبریک به زورو فن ها
عرض ادب و ممنون از توضیحات شما.
چقدر در مورد نسل زورف و مدودف اینا خوب اشاره کردید و حقیقتا من با تصور کردن صحنه هایی که گفتین میشد امسال رخ بده براشون ، احساساتی شدم🥲🥲
واقعا فراتر از ورزش و سرگرمی، تنیس یکجور زندگی هست برای من و به نظرم میشه از تلاش و زندگی ورزشکاراش الهام گرفت. (که گویا شما هم در مورد این سال ها تلاش زورف نکاتی دارید)
در مورد اون صحنه آخر بازی که زورف نفهمید بازی تموم شده هم خیلی خنده دار بود😄
من خودمم یه لحظه شک کردم گفتم این چرا سر جاش وایساده مگه تموم نشد؟! منتظر چیه؟😀
تا حالا مشابه این اتفاق رو تو هیچ بازی ندیده بودم.
بله زورو مزد سالها تلاش رو داره میگیره
این قهرمانی ها کاملا حقش هست.
زورو نشون داد شاید نفر اول و دوم نیست اما رتبه سوم رو بافاصله از بقیه در اختیار داره. و از فرصت ها استفاده میکنه.
البته درمورد قهرمانی های اخیرش یک نکته صادقانه وجود داره که شاید به مزاج طرفداراش که یکیش خودم هستم خوش نیاد. اما به هر حال حقیقته که بعدا صحبت خواهیم کرد درموردش.
با سلام و احترام دوستان عزیز
اگه یادتون باشه بعد از شکست دادن آلکاراز توسط شلتون اونم در ست پنجم روی قهرمانی شلتون و اینکه رقابت جدی با آلکاراز و سینر خواهد داشت حساب باز کرده بودم ولی اشتباه کردم و بازی فینالش مرا خیلی ناامید کرد .تجربه تاریخ نشون داده تنیسورهای تاپ مثل بیگ 3 سابق و بیگ 2 فعلی در اولین فینال گرنداسلم قهرمان شدند .سابقه قهرمانی گرنداسلم برغم بازی های سنگین 5 سته مراحل قبلی داشتند و حتی 2 ست باخته را با پیروزی عوض کردند .متاسفانه شلتون نشون داد این ویژگی را ندارد .بنابراین شلتون از درجه تنیسور تاپ آینده به یک درجه پایین تر تنزل میایند در حد اندی ماری، اندی رادیک، استن واورینکا و همین زورف و مدودف نهایتا بیشتر از 3 تا گرنداسلم در کل کریر نخواهد گرفت .همین آلکاراز و سینر در این دو سال 6 تا 7 بار زورف را شکست دادند ولی شلتون در زمین خودش کم آورد اونم زورف که در دو مرحله اول دو تا بازی سنگین پنج سته داشت ولی شلتون فقط جلوی آلکاراز بازی سنگین داشت .اگه قدرت بدنی یا انگیزه بالایی داشت نباید ست چهارم بازی را ول می کرد و اینکه این فرصت طلایی با توجه اوج گیری دوباره سینر و آلکاراز تا سال ها از دست خواهد رفت .به هر حال به زورف تبریک میگم که بلاخره در 30 سالگی به استحقاقش رسید چون بعد از 30 سالگی مصدومیت ها ،عوارض دیابتی منجر افتش خواهد شد که بعید میدونم که دیگه این اوج امسال را دوباره تجربه کنه
درود
بحث خوبي شد، ممنون از همه دوستان، كيف مي كنيم اينطور درباره تنيس صحبت مي شه.
شايد هم به اين شكل كه آقا سهيل فرمودند، نبايد از واژه نااميدي درباره Shelton استفاده كنيم، شايد از ابتدا انتظار همه ازش زياد بود، مثل تماشاگرهاي آمريكايي داخل استاديوم، يا خودش كه در مراسم اهدا جام خيلي ناراحت بود. واقعن تنيس يازي نيست كه به اتكاي فقط يه سرو محكم، اونم فقط محكم و نه خوب، بخواي گرند اسلم ازش دربياري، اينو دو سال پيش در بحث با يكي از دوستان خارج از اين بحث تنيسفا، زماني كه همين شلتون تازه داشت جوانه مي زد، بهش گفتم. فينال را مجدد مرور بفرماييد، هيچ لحظه برتري از شلتون در آن نمي بينيد، جز يكي دو تا گيم كه با ACE در آنها خوب پيش رفت، بعد شروع كرد به فالت. اين تصوير يه قهرمان گرند اسلم نيست.
تنيس در كنار تكنيك و تاكتيك، بازي روند و تداوم و روانه، هر چيزي كه شما را از اين روند خارج كنه، مي شه نقطه ضعف براتون. حسب اتفاق اون چيز مي تونه تشويق هاي بيجا و بي حد باشه، خيلي اين اتفاق در بازي هاي معمولي و سطح پايين تر هم مي افته كه يه تشويق بي جا بازيكن را از مد خارج مي كنه، و بقولي جوگيرش مي كنه. همين مي شه كه Djokovic در 39 سالگي مي تونه 5 ساعت و اندي بازي كنه و از پس Alliasime بر بياد، روند و روانشو حفظ مي كنه، نه عقب مي كشه و مي ترسه، نه جوگير مي شه و بازي را با يكي دو تا سرو و فوردهند موفق مال خودش مي دونه. من اگر جاي تماشاگرهاي آمريكايي داخل استاديوم بودم، يه جور ديگه اي شلتون را تشويق مي كردم، شايد با دست زدن ساده كه بهش جو ندم (جو ورزشگاه آرتور اش را مقايسه كنيد با مدل تشويق هاي ويمبلدوني كه بصورت مشخص ثانيه هايي به دست زدن براي بازيكن موفق در آن سپري مي شه، در تنيس همه چيز به همين دقت و جزييات حساب شده است). در داخل زمين تنيس بايد در كم ترين ارتباط با دنياي خارج باشيد، در حاليكه بقول دوستمون بعد از برد ست سومين شلتون طوري واسه هموطناش ادا مي آمد كه تو گويي همه چي بخوشي به سرانجام رسيده، دقايقي بعد برگشت و روي اولين گيم ست چهارمين برك شد و خوشي برد ست را پايان بخشيد، به همين سادگي.
البته اينجا نقش box و تيم مربيگري بازيكن ها نيز خيلي مهم مي شه، اونا اتاق فكر و كنترل هستند، بايد در چنين شرايطي بازيكن را به مدار درست وارد كنند، كه البته چنين چيزي خيلي كم ديده مي شه. منتهي مثال خوبش، تيم Sinner است كه رفتارشان كامل كنترل شده و بدور از احساس است، در مواقع نياز هم يه دست به بازيكن خط فكري درست مي دن.
يه نكته ريز و مهم ديگه هم پارامتر جنگندگي كه خوب خيلي كم ديده مي شد، اين روزها كه ديگر خيلي خيلي كم تر هم شده، نمونه هايي مثل Nadal و Djokovic، مدت هاست ديده نمي شوند. در نسل جديد اين پارامتر يه جورايي فراموش شده است، البته كه Alcaraz مي تونه مدل خوبي براي اين خصوصيت باشه.
روز و روزگار خوش
ممنون از تحلیل های دوستان🙏🏻🙏🏻
اینجا فک کنم قدیمی ترین عضو تنیسفا آقای گلزارن که مدت ها قبل از اینکه کسی چیزی اینجا بنویسه، تک کامنت خبرهای سایت رو میذاشتن همیشه.
من و حاج آقا مدت ها تو ورزش سه صحبت میکردیم که متأسفانه محدودیت متن های بلند رو داشت، تا اینکه حاج آقا اینجا رو کشف کردن و اونجا اعلام کردن دوستان بیاین تنیسفا و بنده هم کوچ کردم اینجا.
آقای سهیل هم فک کنم همون روزها اومدن.
خداروشکر اطلاعات تخصصی دوستان بسیار بالاست و از حضورشون بهره میبریم.
درسته.
واقعا کامنت نوشت تو ورزش سه مصیبتی بود برا خودش. انگار مجوز ورود به کاخ سفید میخواستن ازت تا یه کامنت ثبت بشه. محدودیتش زیاد بود.
چقد زود گذشت. الان سه چهار سال میشه که درمورد تنیس گپ میزنیم
آره واقعا، زود میگذره..
دیگه تا زمان تور پایان فصل رقابت مهمی، مسترز اینا چیا مونده؟
مسترز شانگهای
مسترز پاریس
فینال ATP
ممنون، جوکو شانس داره واسه تور فینال؟ رنکینگش اوکی میشه؟
خواهش میکنم
بعید میدونم. فکر نمیکنم خود جوکوویچ هم اهمیت زیادی براش داشته باشه
درود
سلامت باشيد همگي دوستان
به واقع لذت مي بريم از همنشيني و هم صحبتي با شما دوستان آن هم در باب تنيس، چه بهانه اي از اين بهتر.
اميدوارم ساليان سال اين جمع برقرار باشد و از حضور دوستان بهره مند شويم، تنيس هم به وقت بازي، هم تماشا و هم بحث و گفتگو جذابيت هاي خاص خود را دارد. باشد كه روزي فرصتي فراهم شود، حضوري و دورهم چند بازي را تماشا كنيم و لذت را دو چندان كنيم.
تشكر مجدد از تنيسفا بابت برقرار كردن اين مجال.
روز و روزگار خوش
🙏🏻🙏🏻
درود
و اينكه Djokovic از top 10 خارج شده، بعيدست ديگر به اين دسته برگردد و بنابراين Final Tour را نخواهد ديد، رتبه كنوني ش، 12ام.
Holger Rune هم بعد از 11ماه برگشته.
روز و روزگار خوش
از توضیحات و بحثتخصصی دوستان استفاده کردم
پایدار باشید