قهرمان پیشین اوپن آمریکا طی مصاحبهای درباره هزینههای سرسامآور ورزش تنیس صحبت کرد.
تنیسفا – تنیس فقط به رقابت در درون زمین مسابقه خلاصه نمیشود، بلکه مسیری سخت و پرپیچوخم است با هزینههایی سرسامآور مالی، بیآنکه موفقیت در آن قطعی باشد. برای تبدیل شدن به یک بازیکن حرفهای یا یک ستاره، خانوادهها باید آماده یک سرمایهگذاری سنگین باشند؛ سرمایهگذاریای که برای بسیاری غیرممکن است.
دومینیک تیم، قهرمان اسبق اوپن آمریکا، در مصاحبهای با اشاره به فینال چند سال قبل این گرند اسلم که میان دو زن از خانوادههای ثروتمند برگزار شد و بازتابی از نقش پول در تنیس بود، گفت:
«آموزش تنیس خیلی گران است. مثلاً ما در آکادمیمان تلاش میکنیم واقعاً کمک کنیم. اگر خانوادهای خیلی پول نداشته باشد، اما بچه بااستعداد باشد، او همچنان میتواند به آکادمی بیاید و رویای خود را دنبال کند. اما تنیس واقعاً گران است.»
ستاره سابق دنیای تنیس در درباره میزان هزینه تبدیل شدن به یک بازیکن حرفهای افزود:
«من فکر میکنم شما باید از حدود ۱۳ سالگی تا ۱۸ سالگی یا تا وقتی که فرد شروع به کسب درآمد کند، سالانه چیزی حدود ۸۰ تا ۱۰۰ هزار دلار بپردازید. در کل چیزی نزدیک به یک میلیون دلار میشود که رقم باورنکردنیای است و تقریباً هیچکس نمیتواند از عهده آن بربیاید.»
مرد شماره سه سابق تنیس در ادامه پیرامون سفرهای طولانی بدون درآمد اظهار داشت:
«ما یک بازیکن ۱۷ ساله داریم که همین حالا در مسابقات جوانان US Open بازی میکند و خیلی خوب است. اما وقتی ۱۵ یا ۱۶ ساله هستید و شروع به بازی در گرند اسلمهای جوانان میکنید، تقریباً مثل یک بازیکن حرفهای سفر میکنید. شما تقریباً ۳۰ تا ۳۵ هفته در سال در سفر هستید، ولی هیچ جایزه نقدی دریافت نمیکنید. پس فقط هزینه میکنید و همین. بنابراین قطعاً به کمک نیاز دارید.»
یکی از مدلهای رایج حمایت مالی، سرمایهگذاری روی درآمد آینده بازیکن است؛ به این شکل که یک سرمایهگذار مثلاً ۲۵۰ هزار دلار برای پوشش هزینههای چند سال پیش رو پرداخت میکند و در عوض طی پنج سال آینده ۲۰ درصد از درآمد بازیکن را دریافت میکند.
تیم درباره این مدل سرمایهگذاری گفت: «بله، این مدل سرمایهگذاری کاملاً رایج است. البته معمولاً یک سقف مشخص دارد. مثلاً اگر بازیکن بیش از ۵۰۰ هزار دلار درآمد داشته باشد، بازپرداخت به سقف مشخصی محدود میشود. بیشتر قراردادها روی مبالغی مثل ۵۰ یا ۱۰۰ هزار دلار بسته میشوند.»
او همچنین با بیان تجربه شخصیاش درباره این مدل سرمایهگذاری گفت:
«من خودم هم همین تجربه را داشتهام. وقتی ۱۵ یا ۱۶ ساله بودم سالانه حدود ۸۰ هزار دلار دریافت میکردم و وقتی ۲۱ ساله شدم و شروع به کسب درآمد بالا کردم، آن را بازپرداخت کردم.»
صحبتهای تیم پرده از واقعیتی برمیدارد که شاید بسیاری از علاقهمندان تنیس از آن بیخبر باشند: مسیر رسیدن به سطح حرفهای این ورزش نهتنها به استعداد و پشتکار، بلکه به سرمایهای هنگفت نیاز دارد؛ هزینههایی میلیون دلاری که باعث شده تنیس هر روز بیشتر رنگ یک ورزش لوکس به خود بگیرد.
با این حال، وجود آکادمیهایی که تلاش میکنند استعدادها را صرفنظر از شرایط مالی شکوفا کنند و مدلهای سرمایهگذاری که امکان تأمین هزینهها را فراهم میکنند، روزنه امیدی برای خانوادهها و بازیکنان جوان است.
اما واقعیت این است که بدون حمایت جدی مالی، رویاهای بسیاری از استعدادهای آینده پیش از شروع به پایان میرسد.
