تنیسفا: رافائل نادال یکی از موفقترین تنیسبازان تاریخ محسوب میشود؛ اما مصدومیت، همواره مانع بزرگی برایش بوده و او را از شرکت در برخی از مهمترین مسابقات سال بازداشته است.
اگر بگوییم رافائل نادال در تمام دوران ورزشی خود از آسیبدیدگی رنج میبرده سخن گزافی نگفتهایم. رقبای صاحبنامش همچون نواک جوکوویچ و راجر فدرر بسیار کمتر طعم مصدومیت را چشیدهاند. اگر او نیز میتوانست “عاری از مصدومیت” باشد، چند عنوان گرند اسلم دیگر در کارنامهاش به ثبت میرسید؟ در زیر به بررسی تمامی آسیبدیدگیهای او از سال 2003 تا به امروز میپردازیم.
سال 2003
ماتادور در آن زمان 17 سال داشت و به علت مصدومیت از ناحیهی آرنج طی یک جلسهی تمرینی در ماناکور اسپانیا مجبور شد از حضور در نخستین گرند اسلم دوران ورزشیاش یعنی رولند گروس کنارهگیری کند.
سال 2004
به دلیل شکستگی استخوان بیرونی مچ دست در تورنمنت استوریل در پرتغال، 2 ماه از رقابتها به دور بود که مجددا مجبور شد در مسابقات رولند گروس شرکت نکند و گرند اسلم ویمبلدون را نیز از دست داد.
سال 2005
ابتدا در مسابقات مسترز مادرید از ناحیهی زانو دچار مشکل شد (اما توانست ایوان لیوبیچیچ را در فینال شکست دهد). اما بعد از آن مصدومیت از ناحیهی پای چپ او را سه ماه از رقابت دور نگهداشت که این دوره شامل از دست دادن مسترز پاریس و رقابتهای فینال تور جهانی مردان نیز بود.
سال 2006
در ماه نخست سال از ناحیهی کف پای چپ به مشکل خورد و مجبور شد یک ماه استراحت کند. از دست دادن گرند اسلم استرالیا نتیجهی این مصدومیت بود. در اواسط سال و در تورنمنت کویینز کلاب لندن هنگام مسابقه با لیتون هیوئیت از ناحیه کمر مصدوم شد و حین بازی انصراف داد. اما درمانها به خوبی پیشرفت و به فینال مسابقات ویمبلدون رسید.
سال 2007
سال جدید و مصدومیت جدید! علاوه بر مشکل زانویش که تقریبا همیشه از آن رنج میبرد، بازوی چپ او نیز دچار گرفتگی میشد و موجب میگردید که دقت و قدرت ضرباتش را از دست بدهد. او بعدها در مورد این مصدومیتها اظهار داشت: “تنها مصدومیتی که امسال دارم از ناحیهی زانویم است. جایی برای نگرانی نیست؛ دوران ورزشیام به خطر نیفتاده!”
سال 2008
در مسابقات مسترز پاریس، تاندون زانوی چپش آسیب دید و نتوانست در مرحلهی یکچهارم پایانی مقابل نیکولای داویدنکو به میدان برود. از آنجایی که به استراحت نیاز داشت، از مسابقات فینال تور جهانی نیز کنارهگیری کرد. هر چند رسیدن به صدر جدول ردهبندی تنیس مردان، تا حدودی دردهایش را التیام بخشید.
سال 2009
تاندونهای هر دو زانویش مشکل پیدا کردند! نادال در این سال نخستین شکست خود را در گرند اسلم آزاد فرانسه مقابل رابین سودرلینگ تجربه کرد و مسابقات ویمبلدون را از دست داد. در تنیس آزاد آمریکا نیز از ناحیهی شکم مشکل پیدا کرد؛ اگرچه تا مرحلهی نیمهپایانی بالا آمد و مقابل خوان مارتین دلپوترو شکست خورد.
سال 2010
باز هم آسیبدیدگی زانو؛ این بار مقابل اندی ماری در یکچهارم نهایی گرند اسلم استرالیا. پس از واگذار کردن دو ست و عقب افتادن در ست سوم، از ادامهی مسابقه انصراف داد. بعدا در ادامهی فصل ریکاوری بسیار خوبی داشت و یکی از بهترین فصلهای دوران ورزشیاش را سپری کرد.
سال 2011
عضلات اداکتور ران پایش هنگام بازی در برابر داوید فرر در یکچهارم پایانی گرند اسلم استرالیا مشکل پیدا کرد. هنگام استراحت پزشکی در چشمانش اشک جمع شد؛ اما تا انتها بازی را ادامه داد.
سال 2012
میتوان گفت بزرگترین مصدومیت دوران ورزشی خود را تجربه کرد. علیرغم مشکلات زانو، گرند اسلم رولند گروس را فتح کرد. اما در یک دیدار 5 سته در مسابقات ویمبلدون مقابل لوکاس روسول شکست خورد که این دیدار آخرین رقابت وی در سال 2012 بود.
سال 2014
طلسم گرند اسلم استرالیا! مصدومیت در بدترین موقع به سراغش آمد. در فینال مسابقات مقابل استن واورینکا از ناحیه کمر آسیب دید. او پس از مسابقه گفت که این مصدومیت بیش از شکست مقابل نواک جوکوویچ در مسابقات سال قبل آزارش داده است. نادال در انتهای سال نیز به دلیل عمل آپاندیس، مسترز پاریس و فینال تور جهانی را از دست داد.
سال 2016
پس از مسابقات آزاد استرالیا از ناحیهی مچ دست دچار مشکل شد. تا ماه آوریل به مداوا ادامه داد؛ اما مشکل در تنیس آزاد فرانسه گریبانش را گرفت. از مسابقات ویمبلدون نیز انصراف داد. نادال با درد در مچش در مسابقات المپیک ریو ظاهر شد و توانست برای کشورش مدال طلا در ردهی دونفره را به ارمغان آورد. در مسابقات یو اس اوپن مقابل لوکا پویی شکست خورد و برای بهبودی کامل مشکلش پس از شکست در مسترز شانگهای از رقابتهای ادامهی فصل کنارهگیری کرد.
