تنیسفا: برنارد پستره بیش از 30 سال است که با فدراسیون تنیس فرانسه کار میکند. او در 14 سال گذشته، رئیس کمیته آموزش و تمرین تنیس فرانسه بوده است. پستره کتابها و ویدئوهای زیادی را در رابطه با تمرینات ذهنی، نحوه برگزاری مسابقات و فن آموزش و پرورش کودکان منتشر کرده است. این مدرس بنام که عضو کمیته آموزش فدراسیون جهانی تنیس است، در حاشیه کنفرانس بینالمللی مربیان در تهران، گفتوگویی اختصاصی با تنیسفا انجام داد که در ادامه آن را میخوانید:
آقای پستره از کیفیت برگزاری کنفرانس راضی هستید؟
– فوقالعاده است. قبل از هر چیز باید اشاره کنم که یکی از نکات مثبت این کنفرانس، برگزاری آن بر روی زمینهای خاک رس است. معمولا در کنفرانسهای دیگر کمتر این موقعیت پیش میآید. خاک بهترین نوع زمین برای تربیت بازیکنان است؛ چرا که به روند کاملکردن بازی کمک میکند. همانطور که در سخنرانی امروز هم گفتم، بازیکنان اسپانیایی که بر روی خاک تنیس را فرا میگیرند، این قابلیت را دارند که بعدا خودشان را به بازی در زمینهای سریعتر نیز تطبیق دهند ولی برعکس این قضیه صادق نیست؛ اگر شما تنیس را بر روی سطوح سریع یاد بگیرید، تکنیک شما برای بازی در خاک مناسب نخواهد بود. برای همین بهتر است که تنیس را بر روی زمینهای خاک رس آموخت.
اما در خصوص شرایط میزبانی باید بگویم که بسیار خوب است. جایگاهی که مربیان در آن مینشینند، عالی است. این برای اولین بار است که من میتوانم در زمینهای روباز از ویدئو استفاده کنم. برای اینکه ما معمولا از ویدئو پروژکتور استفاده میکنیم و در هوای آفتابی امکان استفاده از آن وجود ندارد. ولی اینجا ما میتوانیم ضمن استفاده از پاور پوینت، همزمان آموزشهای عملی خود را نیز ارائه بدهیم که این نکته بسیار مهمی است. کیفیت صدا هم بسیار خوب است. در مجموع، برگزاری این کنفرانس از استاندارد بالایی برخوردار است.
آقای کرسپو از استقبال چشمگیر مربیان ایرانی به خصوص بانوان شرکتکننده شگفتزده شده بودند؛ نظر شما در این باره چیست؟
– بسیار عالی است. قبل از اینکه به ایران بیایم فکر میکردم حدود ۸۰ الی۱۰۰ نفر شرکت کنند. انتظار این استقبال را وافعا نداشتم. هفته آینده در کنفرانس منطقهای اروپا شرکت خواهم کرد که در آن تنها حدود ۶۰ تا ۸۰ نفر حضور خواهند داشت. دعوت از مربیان سایر کشورهای منطقه ایده خوبی بود که فدراسیون تنیس ایران انجام داد.
نقش کنفرانسهای اینچنینی در رشد و توسعه تنیس ایران به چه ترتیب است؟
– نکته اول ایجاد انگیزه در مربیان است. برگزاری یک کنفرانس این فرصت را در اختیار مربیان میگذارد تا با یکدیگر آشنا شوند که به نظر من این ارتباط حتی بعضا مهمتر از مسائلی است که مدرسان ارائه میکنند. وقتی من در فرانسه کنفرانس برگزار میکنم، اولین نکتهای که مربیان نسبت به آن ابراز خرسندی میکنند، آشنا شدن با مربیان دیگر و صحبت درباره مسائل مختلف تنیس است.
اجازه بدهید چند سوال در رابطه با تنیس فرانسه بپرسم. فرانسه بازیکنان سطح بالای بسیاری دارد. آمار به اندازه کافی گویا هستند، در حال حاضر ۱۲ بازیکن از ۱۰۰ نفر برتر مردان، فرانسوی هستند. اما از آنطرف، سالهاست که بازیکنان فرانسوی در مسابقات گرند اسلم موفق نیستند. آخرین بار یک تنیسباز مرد فرانسوی موفق به قهرمانی در یک گرند اسلم شده به سال ۱۹۸۳ بازمیگردد که یانیک نوآ قهرمان شد. به نظر شما مشکل کجاست؟
قطعا اگر میدانستیم که برطرفش میکردیم! بازیکن به بازیکن فرق میکند. در طول این سالها، چندین فینالیست در مسابقات گرند اسلم داشتهایم: لوکونت، پیولین، کلومان و سونگا. دلایلی عدم موفقیت هر کدام از این بازیکنان متفاوت است. به عنوان مثال سونگا، از لحاظ روحی و ذهنی خیلی قوی است ولی در طول دوران ورزشیاش مصدومیتهای زیادی داشته و مقداری هم مشکلات تکنیکی دارد. ضربه بکهند و ریترن سرویساش خیلی خوب نیست. و یا ریشار گسکه با وجود اینکه بازیکن کاملی است از اعتماد به نفس بالایی برخوردار نیست و همیشه خودش را در برابر بازیکنان بزرگ از پیش باخته میداند. از طرف دیگر، بازیکنی مثل ژیل سیمون از بضاعتاش بیشترین استفاده را میبرد؛ از لحاظ بدنی قوی نیست، ولی باهوش بازی میکند. به نظر من از بین بازیکنان با سابقه، گائل مونفیس شاید تنها کسی باشد که همچنان شانس قهرمانی در یک گرند اسلم را دارد. اما از تنیسبازهای نسل آینده، لوکا پویی این پتانسیل را دارد که گرند اسلم ببرد؛ تکنیک خوبی دارد، با روحیه است و از شرایط بدنی مناسبی نیز برخوردار است. باید صبر کنیم و ببینیم در آینده چه اتفاقی میافتد.
این را هم باید بگویم که شاید این بدشانسی بازیکنان ما بوده که با بازیکنان بزرگی مثل فدرر و نادال و … همدوره بودهاند. اما وقتی واورینکا، دلپوترو و چیلیچ توانستهاند، بقیه هم یقینا میتوانند. عدم موفقیت در مسابقات گرند اسلم بزرگترین حسرت ماست. تقریبا هر جا که میرویم، در خیایان، در تاکسی مردم میگویند که فرانسویها عرضه بردن گرند اسلم ندارند …
اجازه بدهید به ایران برگردیم. آیا این اولین باری است که به ایران میآیید؟
-بله.
آیا فرصت کردهاید که از مکانهای دیدنی تهران دیدن کنید؟
– بله، دیروز صبح به کاخ سعدآباد رفتم که فضای سبز بزرگی دارد. از کاخ سبز دیدن کردم. و همینطور کاخ سفید. لوازم خانه و نفاشیهای بسیاری از فرانسه در موزه وجود داشت. من بیش از ۶۰ سال سن دارم و اطلاعاتی راجع به ایران قبل از انقلاب دارم. دوست داشتم بیشتر در ایران بمانم، اما متاسفانه چهارشنبه کنفرانسی در بلژیک دارم. میدانم که افرادی زیادی الان به ایران سفر میکنند. وقتی به دوستانم گفتم که دارم به تهران می روم، تعدادیشان گفتند که ما هم میخواهیم به ایران برویم و بعضیهایشان هم قبلا آمده بودند. ایران بر خلاف چند سال قبل به یک مقصد توریستی تبدیل شده است.
آقای پستره، اجازه بدهید چند سوال شخصی بپرسیم. بازیکن مورد علاقهتان چه کسی است؟
از چند بازیکن فرانسوی که نام بردم، ریشار گسکه را خیلی دوست دارم؛ برای اینکه بازیکن کاملی است.
از بین بازیکنان غیر فرانسوی چطور؟
– راجر فدرر؛ جادویی بازی میکند. بر خلاف تنیس امروزی که به قدرت وابسته است، راجر فدرر ۲۰ سال است که تنیس متفاوت و سطح بالایی را ارائه میدهد.
آیا به نظر شما، فدرر میتواند باز هم در مسابقات گرند اسلم قهرمان شود؟
– اگر قرار باشد شرطبندی کنم، باید بگویم که فدرر را انتخاب نمیکنم. بازیکنان دیگر بسیار قدرتمند هستند. فدرر در سال ۲۰۱۴ بهترین تنیساش را بازی میکرد و میتوانست تعداد عناویناش را بیشتر کند. اما الان کارش سخت است.
نظر شما درباره سبک بازی جوکوویچ چیست؟ خیلیها میگویند که جوکوویچ تنیس ماشینی و بیروحی ارائه میدهد…
قبول ندارم. جوکوویچ بازیکن خلاقی است. اصولا با این نظر که تنیس در حال حاضر خستهکننده شده موافق نیستم. وقتی مسابقات را از نزدیک تماشا میکنید، تازه می فهمید که سرعت بازی چقدر زیاد است. بازیکنان امروزی از ضربات گوناگونی استفاده میکنند، از دراپ شات گرفته تا اسلایس و … . بله، بعضی از بازیها کسل کننده هستند ولی نه همه آنها.
