نفر چهارم پیشین رده‌بندی جهان، پس از نزدیک به دو دهه حضور در تنیس حرفه‌ای راکتش را آویخت.
تنیسفا – کی نیشیکوری پس از شکست مقابل فرانسیس تیافو در مسابقات ۵۰۰ امتیازی توکیو از دنیای تنیس خداحافظی کرد.
تنیس‌باز ۳۶ ساله ژاپنی که پیش‌تر اعلام کرده بود فصل ۲۰۲۶ آخرین فصل دوران حرفه‌ای‌اش خواهد بود، در دور نخست رقابت‌های توکیو برابر فرانسیس تیافو شکست خورد تا این دیدار به آخرین مسابقه دوران حرفه‌ای او تبدیل شود. توکیو انتخابی نمادین برای خداحافظی نیشیکوری بود؛ شهری که او دو بار در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ جام قهرمانی‌اش را بالای سر برده بود.
نیشیکوری در نزدیک به دو دهه حضور در تنیس حرفه‌ای، جایگاهی ویژه در تاریخ تنیس ژاپن و آسیا پیدا کرد. مهم‌ترین نقطه دوران حرفه‌ای او در سال ۲۰۱۴ رقم خورد؛ زمانی که در اوپن آمریکا با عبور از بازیکنانی چون میلوش رائونیچ، استن واورینکا و نواک جوکوویچ به فینال رسید. او با این صعود، نخستین مرد آسیایی تاریخ شد که به فینال انفرادی یک گرند اسلم راه پیدا می‌کند؛ هرچند در مسابقه نهایی مقابل مارین چیلیچ مغلوب شد.
موفقیت‌های آن فصل زمینه‌ساز صعود او تا رتبه چهارم رده‌بندی جهانی در مارس ۲۰۱۵ شد؛ جایگاهی که بالاترین رتبه دوران حرفه‌ای نیشیکوری بود و او را به بالاترین رتبه ثبت شده برای یک تنیس‌باز مرد آسیایی در رده‌بندی تنیس مردان رساند. نیشیکوری در مجموع ۱۲ عنوان قهرمانی به دست آورد، شش بار فاتح مسابقات ۵۰۰ امتیازی شد، چهار بار به فینال مسترزهای ۱۰۰۰ امتیازی رسید و چهار مرتبه نیز جواز حضور در مسابقات پایان فصل را کسب کرد.
یکی دیگر از افتخارات بزرگ او در المپیک ۲۰۱۶ ریو به دست آمد؛ جایی که با شکست رافائل نادال در دیدار رده‌بندی، مدال برنز انفرادی مردان را کسب کرد. نیشیکوری همچنین دو مرتبه در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶ به نیمه‌نهایی مسابقات پایان فصل ATP رسید و سال‌ها یکی از چهره‌های ثابت جمع برترین تنیس‌بازان جهان بود.
سبک بازی سریع و بکهندهای دو دستی تماشایی از ویژگی‌های شناخته شده نیشیکوری بود. فورهندهای پرشی او نیز باعث شده بود میان هواداران با لقب «Air K» شناخته شود.
مسیر او البته بی‌وقفه نبود. مصدومیت‌های متعدد، به‌ویژه در سال‌های پایانی، بارها نیشیکوری را برای مدت‌های طولانی از مسابقات دور کرد و مانع از آن شد که دوران حضورش در سطح اول تنیس با همان پیوستگی سال‌های اوج ادامه پیدا کند. خود او هنگام اعلام تصمیمش برای بازنشستگی نیز به دوره‌های دشوار ناشی از مصدومیت اشاره کرده بود و گفته بود با وجود تمایل به ادامه بازی، می‌تواند با افتخار بگوید تمام توانش را در این مسیر گذاشته است.
نیشیکوری شاید دوران حرفه‌ای خود را بدون قهرمانی در گرند اسلم به پایان رسانده باشد، اما تأثیر او بر تنیس آسیا بسیار فراتر از تعداد جام‌هایش بود. او با شکستن چندین مرز تاریخی، راه را برای نسل تازه‌ای از تنیس‌بازان آسیایی هموار کرد و در سال‌های اوجش نشان داد که می‌توان در بالاترین سطح تنیس مردان جهان با بهترین‌ها رقابت کرد.
