نبرد نهایی در تورین؛ دوئل برترین‌های دنیای تنیس برای آخرین جام فصل

مسابقات پایان فصل تورین از روز یک‌شنبه در ایتالیا آغاز می‌شود.

تنیسفا – پس از فصلی پرفراز‌ونشیب و جذاب، رقابت‌های تنیس مردان به ایستگاه آخر و شهر تورین در ایتالیا رسیده است؛ جایی که هشت ستاره برتر تنیس جهان برای تصاحب بزرگترین جام تنیس بعد از گرند اسلم‌ها تلاش می‌کنند.

امسال شاهد پنجاه‌وششمین دوره رقابت‌ها هستیم که نواک جوکوویچ پرافتخارترین تنیس‌باز تاریخ غایب بزرگ آن است. اسطوره ۳۸ ساله صرب و قهرمان ۷ دوره این رقابت‌ها روز شنبه پس از فتح آتن به علت مصدومیت شانه از این تورنمنت کناره‌گیری کرد تا برای دومین سال متوالی جای او در آوردگاه نهایی فصل خالی باشد.

کارلوس آلکاراس، یانیک سینر، الکساندر زورف، تیلور فریتس، بن شلتون، الکس د مینور، فلیکس اوژه الیاسیم و لورنزو موزتی هشت بازیکن این رقابت‌ها را تشکیل می‌دهند.

در صدر مدعیان این دوره، کارلوس آلکاراس اعجوبه اسپانیایی ایستاده است. ستاره‌ ۲۲ ساله‌ای که با ۸ قهرمانی در این فصل، آماده است تا اولین خود در مسابقات پایان فصل را هم شکار کند. اما مسیر او اصلاً آسان نیست؛ زیراکه قهرمان محبوب ایتالیایی یعنی یانیک سینر، در خانه و با آماری باورنکردنی از ۲۶ پیروزی پیاپی در زمین‌های سرپوشیده قصد دارد از قهرمانی‌اش دفاع کند. سینر بعد از قهرمانی در مسابقات نمایشی جام شش پادشاه ریاض، در وین و پاریس هم به قهرمانی رسید تا با اوج آمادگی عازم تورین شود.

اما سینر و آلکاراس در این دوره فقط بر سر قهرمانی نمی‌جنگند و رقابت‌شان بر سر تصاحب صدرنشینی پایان فصل هم داغ است. سینر هفته گذشته با قهرمانی در مسترز پاریس به مدت یک هفته به جایگاه نخست رده‌بندی برگشت اما عملکرد این دو در طول مسابقات، صدرنشین نهایی فصل ۲۰۲۵ را مشخص خواهد کرد.

🔻سناریوهای صدرنشینی پایان فصل

در حال حاضر آلکاراس با ۱۰۵۰ امتیاز اختلاف در صدر رده‌بندی سالانه موسوم به «رِیس» قرار دارد. ستاره اسپانیایی برای تضمین صدرنشینی پایان فصل، صرفنظر از عملکرد سینر باید در تورین بیش از ۴۵۰ امتیاز کسب کند، برای رسیدن به این هدف، او می‌تواند:

هر سه مسابقه مرحله گروهی خود را با پیروزی پشت سر بگذارد.

به فینال برسد، در حالی که در مرحله گروهی دست‌کم دو مسابقه یا حتی فقط یک مسابقه را برده باشد.

در مقابل، سینر تنها در صورتی شانس رسیدن به عنوان شماره یک پایان سال را دارد که قهرمان تورنمنت شود. سناریوهای مختلفی وجود دارد که می‌تواند به این هدف منجر شود:

اگر آلکاراس در تورین هیچ مسابقه‌ای را نبرد، سینر باید:

قهرمان شود و در مرحله گروهی دست‌کم یک مسابقه را ببرد.

اگر آلکاراس یک مسابقه از مرحله گروهی را ببرد اما به فینال نرسد، سینر باید:

دست‌کم دو مسابقه مرحله گروهی را پیروز شود و در نهایت قهرمان تورنمنت شود.

اگر آلکاراس دو مسابقه از مرحله گروهی را ببرد اما باز هم به فینال نرسد، سینر تنها در صورتی می‌تواند شماره یک شود که:

قهرمان شود و هیچ شکستی در طول مسابقات نداشته باشد.

مدعی دیگر این دوره، الکساندر زورف آلمانی است به دنبال سومین قهرمانی خود در این تورنمنت است. فلیکس اوژه-آلیاسیم هم پس از دو سال غیبت، دوباره در جمع بزرگان حضور دارد و برای قهرمانی تلاش می‌کند.

امسال دو چهره تازه‌نفس نیز در بین هشت نفر برتر دیده می‌شوند: بن شلتون و لورنزو موزتی. شلتون پس از فصلی فوق‌العاده و کسب نخستین قهرمانی مسترز خود در تورانتو، نخستین حضورش در این تورنمنت را تجربه می‌کند. او به همراه فریتس نایب‌قهرمان دوره گذشته باعث شده‌اند برای نخستین بار از سال ۲۰۰۶، دو آمریکایی در این رقابت‌ها حضور داشته باشند.
موزتی ایتالیایی نیز با درخشش در زمین‌های خاکی، به جمع برترین‌ها رسیده است؛ او در تمام مسترزهای خاکی و رولان گاروس به نیمه‌نهایی رسید و در اوپن آمریکا نیز برای اولین بار تا یک‌چهارم نهایی پیش رفت.

قرعه‌کشی رقابت‌ها روز پنج‌شنبه انجام شد و گروه‌بندی به صورت زیر است:

🔷 گروه جیمی کانرز

🔹 کارلوس آلکاراس
🔹 لورنزو موزتی
🔹 تیلور فریتس
🔹 الکس د مینور

🔶 گروه بیورن بورگ

🔸 یانیک سینر
🔸 الکساندر زورف
🔸 بن شلتون
🔸 فلیکس اوژه‌الیاسیم

فرمت برگزاری

رقابت‌های فینال تور جهانی در دو بخش انفرادی و دونفره برگزار می‌شود. هشت بازیکن حاضر در این رقابت‌ها ابتدا در قالب دو گروه چهار نفره با یک‌دیگر رقابت می‌کنند و سپس نفرات اول و دوم هر گروه در مرحله نیمه‌نهایی به صورت ضربدری به مصاف هم می‌روند تا فینالیست‌ها مشخص شوند. در بخش دونفره نیز همانند بخش انفرادی هشت تیم برتر با فرمتی مشابه با هم رقابت می‌کنند.

تاریخچه

سابقه برگزاری رقابت‌های فینال تورجهانی به سال ۱۹۷۰ بر می‌گردد. از آغاز دهه هفتاد میلادی، تورنمنتی با عنوان «Masters Grand Prix» با حضور برترین‌های تنیس جهان برگزار می‌شد. این رقابت‌ها تا سال ۱۹۷۶ در شهرهای مختلفی چون توکیو، پاریس، بارسلونا، بوستون، ملبورن، استکهلم و هیوستون انجام گرفت. اما از سال ۱۹۷۷ تا پایان دهه ۸۰، شهر نیویورک به مدت سیزده سال میزبان بهترین تنیس‌بازان سال بود.

در دهه ۹۰ این تورنمنت به «ATP Tour World Championships» تغییر نام داد و به مدت ده سال در فرانکفورت (۱۹۹۵-۱۹۹۰) و هانوفر (۱۹۹۹-۱۹۹۶) آلمان برگزار گردید. در آغاز قرن بیست‌ویکم، عنوان این مسابقات به «Tennis Masters Cup» تغییر کرد و تا سال ۲۰۰۸ شهرهایی چون لیسبون، سیدنی، هیوستون و شانگهای میزبانی این رقابت‌های معتبر را برعهده داشتند.

در سال ۲۰۰۹ میزبانی سری جدید این تورنمنت تحت عنوان “ATP World Tour Finals” به بریتانیا و شهر لندن محول شد و سال ۲۰۲۰ برای دوازدهمین و آخرین دوره، شهر لندن میزبانی از این رقابت‌ها را به عهده داشت.

پس از ۱۲ سال برگزاری در سالن زیبا و مجلل O2، مسابقات پایانی تور جهانی تنیس مردان از سال ۲۰۲۱ فصل جدیدی از تاریخ خود را در شهر تورین و ورزشگاه چندمنظوره «اینالپی آرنا» آغاز کرد، جایی‌که قرار است دست کم تا ۲۰۳۰ میزبانی از این رویداد بزرگ را بر عهده داشته باشد. گفتنی است این ورزشگاه برای مسابقات تنیس ۱۲۰۰۰ نفر ظرفیت دارد.

جوایز و امتیازات سال ۲۰۲۵

قهرمان بدون شکست رقابت‌ها می‌تواند تا سقف ۱۵۰۰ امتیاز و 5,071,000 دلار جایزه نقدی کسب کند.

ردیف	مبلغ جایزه	امتیازها
قهرمان بدون شکست	$5,071,000	1500
پیروزی در فینال	$2,367,000	دور گروهی + 500
پیروزی در دیدار نیمه‌نهایی	$1,183,500	دور گروهی + 400
هر برد در دور گروهی	$396,500	200
دست‌مزد حضور در سه بازی دور گروهی	$331,000	–
بازیکنان ذخیره	$155,000	–

رکوردها

بیشترین قهرمانی: نواک جوکوویچ با ۷ عنوان
بیشترین قهرمانی پیاپی: نواک جوکوویچ با ۴ عنوان پیاپی
بیشترین حضور در فینال: راجر فدرر با ۱۰ حضور
مسن‌ترین قهرمان: نواک جوکوویچ با ۳۶ سال و ۵ ماه در سال ۲۰۲۳
جوان‌ترین قهرمان: جان مک‌انرو در ۱۹ سال و ۱۰ ماه در سال ۱۹۷۸
پایین‌رتبه‌ترین قهرمان: داوید نلبندیان در سال ۲۰۰۵ با رتبه ۱۲
بیشترین تعداد پیروزی: راجر فدرر با ۵۹ برد