جام سینسیناتی در دستان ایگا

ایگا جز اون تنیسورهایی که میتونه تو پایان عمر تنیسش جز بهترین های تاریخ باشه. یعنی مثل خیلی ها نیست که فقط یه دوره لول بالایی داشته باشن یه چندتا گرنداسلم ببرن و بعد افت کنن. ایگا فوق العاده باثباته. هم به لحاظ فنی بسیار سطح بالایی داره، هم تو زمین بازی به لحاظ روانی خیلی پخته نشون میده. ولی چون روحیات بشدت نرم و لطیفی داره نسبت به حواشی خارج از بازی خیلی آسیب پذیره.

پارسال بخاطر قضیه دوپینگ و فشار روانی که از سمت رسانه ها و مردم بسمتش اومد به لحاظ ذهنی خیلی بهم ریخت و از اون فرم همیشگیش فاصله گرفت. ولی یواش یواش بعد رولندگاروس تونست به آرامش بیشتری برسه.

به قول خودش چون کسی ازش انتظار نداشت ویمبلدون رو ببره تو اونجا با استرس کمی بازی میکرد. همین آرامش کمکش کرد تا قهرمان بشه. حالا با او قهرمانی غیرمنتظره روحیه اش هم دوباره شارژ شده و داره تبدیل به ایگای همیشگی میشه.

هرچند با همه اینها من لول سابالنکا رو در حال حاضر بالاتر از ایگا میدونم و بنظرم بازم شانس سابالنکا برای نفر اولی سال بیشتر از بقیه س. فارغ از رنکینگ تو جدول ریس هم سابا نفر اوله.
درسته که گرنداسلم نبرده ولی دوتا فینال گرنداسلم داشته و دوتا مسترز هم برده. به همینخاطر خیلی از بابت امتیازات به دردسر نخواهد افتاد.
مگر اینکه ایگا هم US OPEN رو ببره هم تو مسترزهای بعد اون یا تو فینال WTA فوق العاده نتیجه بگیره که بعید میدونم. ایگا هنوز اون شکنندگی رو داره.

به هر حال من تو بخش زنان همیشه طرفدار ایگا و ماریا ساکاری بودم که متاسفانه ماریا از مصدومیت پارسالش به اینور شدیدا افت کرده و دیگه تبدیل به تنیسور معمولی شده. امیدوارم ماریا هم به لول خوبش برگرده.